Andrzej na rowerze

Nad ranem padało. Ulice przeschły. Trasę z Piwnicznej-Zdroju do Szczawnicy znałem. Była stroma i mogła być pełna błota, więc wybrałem drogę przez Słowację. Przede mną i tak były dwa podjazdy. Wczorajsza wędrówka po górach dała mi się we znaki. Na zjazdach robiło się chłodniej. Trafiłem na kilka szlaków rowerowych i asfaltowych ścieżek. Potem odcinek wzdłuż Popradu i dotarłem do Muszyny. W końcu odwiedziłem zamek, z którego rozciągały się widoki na okolice. Jutro ma lać.

Rano ruszyłem pieszo na szlak. Było strasznie gorąco. Przegapiłem jedno skrzyżowanie, więc trochę okroiłem trasę. Odwiedziłem punkty widokowe na Trzech Koronach i Sokolicy. Końcówkę ledwo przeszedłem. Czułem, że się przegrzałem.
Wyskoczyłem jeszcze raz wieczorem na krótki rower, gdy temperatura znormalniała. Jutro ma trochę padać. O następnym dniu już nawet nie chcę myśleć.

Druga część dnia już bez sakw. Pojechałem do Szczawnicy, by wjechać na szlak przez park narodowy. Betonowa nawierzchnia na szlaku sypie się. Ruch był duży. Temperatura spadła do przyjemniejszej.
Pojechałem prosto po szlaku Velo Dunajec. Skręciłem na Czorsztyn. Wyasfaltowali pobocza na podjazdach, więc jechało się bezpieczniej niż bez nich. To mógłby być standard w górach.
Widok na Tatry nie zmienił się. Zjechałem do drogi wojewódzkiej, która doprowadziła mnie do punktu startowego.

Spodziewałem się jakichś chmur, ale niebo było gołe. Większość drogi z kolei biegła pod słońce. Cienia jak na lekarstwo. Nie był to dobry dzień.
Długo jechałem po bocznych drogach wzdłuż Raby i Mszanki. Potem po drodze wojewódzkiej. Myślałem o wybraniu szlaku, który wiódł przez góry, ale ruch okazał się bardzo mały. Zjazd znajomy, tylko bez deszczu. Na kolejnej drodze tłoczno, jednak tam wjechałem na Velo Dunajec. Tak dotarłem do dzisiejszego noclegu.

Miałem chodzić po górach. Nie wyszło, ale powstał plan alternatywny. Ruszyłem do Krakowa. Trafił mi się piekielnie gorący wagon, jeszcze niezmodernizowany. W Krakowie było słonecznie. Przespacerowałem się po turystycznych miejscach i ruszyłem na południe. Strasznie dużo aut. Wszędzie wywieszone banery sprzeciwiające się budowie drogi ekspresowej, która odciążyłaby ruch w tych wioskach. Najwidoczniej lubią hałas i spaliny.
Jechałem po znanych mi drogach. Pozmieniały się trochę. Pojawiły się chmury, więc zrobiło się chłodniej. Tylko podjazdy wydawały się dłuższe. Zaczęło zmierzchać i o dziwo zrobiło się cieplej. Końcówka po całkiem pustych drogach.

Było pochmurno i trochę wiało za oknem, ale nie było tak źle, gdy wyszedłem. Pojechałem do Ogrodu Botanicznego UAM. Potem wybrałem znane i nieznane drogi, objeżdżając północną część Poznania. W międzyczasie wyjrzało słońce. Odwiedziłem jeszcze tłoczne centrum i wróciłem do domu.

Najpierw sprawunki, potem jazda przed siebie. Było pochmurno i słonecznie. Za to wichru nie dało się znieść. W drodze do domu trochę pokropiło, ale ulewa przyszła dużo później.

Wyszedłem wcześniej załatwić coś na mieście. Potem powłóczyłem się tu i tam, trafiając na parę zmian.

Wypadało się, ulice trochę przeschły, więc wyszedłem na chwilę. Temperatura przyjemna, nie było duszno. Pojechałem standardowo do centrum i zahaczyłem o Śródkę, na której dawno nie byłem.

Liczyłem, że w Poznaniu będzie chłodniej, ale jednak nie. Wyszedłem na wieczorną przejażdżkę po mieście. Dopiero po zmroku zrobiło się przyjemnie.