Andrzej na rowerze

Wyszedłem bez celu, wyszła pętla. Wróciłem zanim się rozpadało. Na wioskach cuchnie palonym plastikiem.

Miałem pojeździć po lasach, ale źle skręciłem. Potem drogę zablokowała budowa obwodnicy i ostatecznie przejechałem się po mieście. Odkryłem ścieżki w lesie „Borek”, a powrót wypadł trochę na około. Jesień wisi w powietrzu.

Tylko pół godziny opóźnienia pociągu. Dobrze, że zaplanowałem dłuższy postój w Lublinie. Przejechałem się chwilę po mieście i wróciłem na dworzec. To koniec tej wyprawy.

W nocy coś popadało. Było słonecznie, choć później zaczęły przeważać chmury. Wjechałem na szlak nad jeziorem. Były korzenie, ale chociaż bez błota. Znalazłem się w Skarżysku-Kamiennej, w ładniejszej części miasta, bo potem była tragedia. Drogi dla kaskaderów zrobione na odwal, a każda poprzecinana przejściem dla pieszych – nawet te nowe. Próbowałem znaleźć jakieś centrum, ale kompletnie mnie zniechęcili.
Dalsza droga była mało ciekawa. Wzgórza wciąż mi towarzyszyły, ale robiły się coraz niższe. Za to ruch na drogach rósł. Trafiłem na drogę wojewódzką, którą trudno było ominąć, więc przemęczyłem się. Dotarłem do Radomia, gdzie czekał na mnie pociąg.

Dziś było mniej chmur, ale temperatura dała się lubić. Ruszyłem do Jędrzejowa. Droga wzdłuż ekspresówki mało mnie interesowała. Pojechałem przez wioski. Pagórki nadal się nie kończyły.
W Jędrzejowie odwiedziłem stację Świętokrzyskiej Kolejki Dojazdowej. Niestety wyruszyła w coniedzielną trasę. Nie miałem też szczęścia spotkać ją w jej drodze powrotnej. A mogłem, bo na mapie wypatrzyłem szlak rowerowy wzdłuż połowy trasy kolejki. Stara ścieżka wysypana szutrem, wciąż równa, choć wiła się na lewo i prawo jedynego toru. Szkoda, że kończyła się ślepą drogą.
Wpadłem na trochę paskudnych piachów, odwiedziłem Chęciny i Kielce. Dalej pojechałem drogą dla rowerów, która doprowadziła mnie do rozebranej linii wąskotorowej. Przejechałem się odcinkiem, potem drogami leśnymi, a niektóre były całkiem dobrej jakości. Niestety końcówka okazała się tragiczna. Rozjechana przez leśników, tonęła w bagnistej brei. Próbowałem jechać po tych drogach, potem po starych, zarośniętych. Błądziłem bardzo, ale w końcu wydostałem się. Wszystko miałem ulepione błotem, gorzej niż na Islandii. Na szczęście nie zostało daleko do celu.

Wczoraj lało, więc wsiadłem w pociąg do Krakowa, gdzie miało być sucho. Prognoza się zmieniła, więc zostałem na noc. Mżyło rano. Pojechałem na śniadanie do Muzeum Manggha, bo mieli w ofercie zestawy teishoku. Smaki Japonii.
Opad ustał, czasem nawet pojawiało się słońce, choć przez większość dnia przeważało zachmurzenie. Przedostałem się przez miasto i wjechałem do Doliny Prądnika. Tłumy pojawiły się dopiero w Ojcowie, ale tam zawsze tak było.
Ruszyłem w kierunku Kielc. Droga wiodła po wielu wzgórzach. Podjazdy zdawały się nie mieć końca. Znalazłem na mapie drogę położoną na dawnej linii kolejowej oraz ogród zen. Wjechałem na starą drogę krajową nr 7, z której ruch przeniósł się na ekspresówkę. Wciąż jednak zagubione owieczki jeździły tamtędy.

Nad ranem padało. Ulice przeschły. Trasę z Piwnicznej-Zdroju do Szczawnicy znałem. Była stroma i mogła być pełna błota, więc wybrałem drogę przez Słowację. Przede mną i tak były dwa podjazdy. Wczorajsza wędrówka po górach dała mi się we znaki. Na zjazdach robiło się chłodniej. Trafiłem na kilka szlaków rowerowych i asfaltowych ścieżek. Potem odcinek wzdłuż Popradu i dotarłem do Muszyny. W końcu odwiedziłem zamek, z którego rozciągały się widoki na okolice. Jutro ma lać.

Rano ruszyłem pieszo na szlak. Było strasznie gorąco. Przegapiłem jedno skrzyżowanie, więc trochę okroiłem trasę. Odwiedziłem punkty widokowe na Trzech Koronach i Sokolicy. Końcówkę ledwo przeszedłem. Czułem, że się przegrzałem.
Wyskoczyłem jeszcze raz wieczorem na krótki rower, gdy temperatura znormalniała. Jutro ma trochę padać. O następnym dniu już nawet nie chcę myśleć.

Druga część dnia już bez sakw. Pojechałem do Szczawnicy, by wjechać na szlak przez park narodowy. Betonowa nawierzchnia na szlaku sypie się. Ruch był duży. Temperatura spadła do przyjemniejszej.
Pojechałem prosto po szlaku Velo Dunajec. Skręciłem na Czorsztyn. Wyasfaltowali pobocza na podjazdach, więc jechało się bezpieczniej niż bez nich. To mógłby być standard w górach.
Widok na Tatry nie zmienił się. Zjechałem do drogi wojewódzkiej, która doprowadziła mnie do punktu startowego.

Spodziewałem się jakichś chmur, ale niebo było gołe. Większość drogi z kolei biegła pod słońce. Cienia jak na lekarstwo. Nie był to dobry dzień.
Długo jechałem po bocznych drogach wzdłuż Raby i Mszanki. Potem po drodze wojewódzkiej. Myślałem o wybraniu szlaku, który wiódł przez góry, ale ruch okazał się bardzo mały. Zjazd znajomy, tylko bez deszczu. Na kolejnej drodze tłoczno, jednak tam wjechałem na Velo Dunajec. Tak dotarłem do dzisiejszego noclegu.