Andrzej na rowerze

Wyszedłem późnym wieczorem. Pojechałem na Franowo, żeby kupić szprychy, bo muszę w końcu odświeżyć gravela po wyprawie. Już w połowie trasy zaczęło grzmieć, a potem pojawiły się pierwsze krople. U celu były nawet kałuże, więc trochę mnie ominęło. W prognozie pogody nie było opadów, ale na radarze nie wyglądało to dobrze. Dotarłem do celu, dostałem szprychy, ale było mokro. Pojechałem coś zjeść w nadziei, że ulice przeschną. Z 28 °C zrobiło się 21 z dużą dawką wilgotności. Za to błyskało na niebie, choć bez grzmotów.
Tylko ruszyłem w drogę powrotną i znów się rozpadało. Schroniłem się przy blokach i przeczekałem najgorsze. Opad na radarze dziwnie szybko się przesunął i dlatego zmokłem. Było jeszcze jedno okienko, więc nie traciłem czasu. Plecak trochę chronił plecy, ale było ciepło. Pod koniec błyski rozświetlały całe niebo. Opad się nasilał, ale zdążyłem wrócić przed ulewą.

Zostałem obudzony wcześniej niż zwykle. Poranek był słoneczny, ale rześki. Ruszyłem na Żegrze po Anię, która bierze udział w tytułowym wyzwaniu. Pojechaliśmy po jednej z tras. Było dużo terenu. Wieloma drogami i ścieżkami jechałem po raz pierwszy. Po wczorajszych opadach zostało sporo kałuż. Trafiły się też ścieżki obrosłe pokrzywami. Zahaczyliśmy o nową kładkę na Warcie w Czerwonaku. Jechaliśmy przez nieznane mi krzaki na Szachtach. Rozdzieliliśmy się na Dębinie, bo robiło się późno, a ja już i tak miałem stówkę na liczniku.

Prognoza pogody zmieniła się. Widziałem na radarze chmurę sunącą nad Poznań. Wyskoczyłem na chwilę. Pojechałem na południe, skąd nadciągały opady. W Komornikach pomyślałem, by dokręcić jeszcze trochę dalej. W Szreniawie zaczęło kropić, więc ruszyłem z powrotem. Będąc pod domem, miałem niewiele na liczniku do trójki z przodu i tak pojechałem, że zrobiłem pętlę przez Szachty. Zaczęło padać samo, gdy stanąłem u progu domu.

Wieczorem, gdy upał był znośniejszy. Znów tu i tam po mieście. Już pachnie żniwami.

Robi się coraz goręcej. Wyszedłem przed wieczorem, pokręciłem się tu i tam.

Wieczorem, tu i tam po mieście. Dużo owadów i szkła.

Prognoza pogody nie była optymistyczna, więc zająłem się sprawami powyprawowymi. Wyszedłem wieczorem na krótką przejażdżkę po mieście, gdy temperatura spadła. Podczas powrotu, na ostatnich kilometrach rozpadało się. Niemocno, więc dojechałem do domu w miarę suchy. Zaczęło poważniej padać parę chwil później.

Wybrałem się do ogrodu botanicznego. Liczyłem na hortensje. W rzeczy samej były, ale nie tak ładne, jak w deszczowej Irlandii. Potem podkręciłem się po mieście i odwiedziłem parę sklepów, bo lista zakupów podczas wyprawy mocno się wydłużyła. Wieczorem zrobiło się przyjemniej. Kompletnie zapomniałem, że to kraj patologii i alkoholizmu, bo było mnóstwo szkła na drogach.

Poznań zaskoczył miłym chłodem. Do tego wiało, ale to wiatr jak z Islandii. Nawet na poznańskich ulicach chciał mnie dopaść. Na szczęście nie miałem daleko. Pozostało mi suszenie po deszczowej końcówce wyprawy. Rower pewnie uziemię na czas wymiany szprych, czyszczenia napędu, smarowania sztycy i odpowietrzania hamulców, bo nie wydają się w pełni sprawne.

Opóźniony lot, potem transport do hotelu i poszedłem spać w środku nocy. Rano złożyłem rower i ruszyłem z myślą o przejażdżce po Wrocławiu, ale gdzieś mi ten czas uciekł, więc pospieszyłem prosto na pociąg. I tak było nieznośnie gorąco. Będę tęsknił za islandzkim latem. Dziwnie było widzieć tylko polskie tablice rejestracyjne. A drogi dla rowerów, choć nieliczne, są jednak równiejsze na Islandii.