Andrzej na rowerze

Robi się coraz goręcej. Wyszedłem przed wieczorem, pokręciłem się tu i tam.

Wieczorem, tu i tam po mieście. Dużo owadów i szkła.

Prognoza pogody nie była optymistyczna, więc zająłem się sprawami powyprawowymi. Wyszedłem wieczorem na krótką przejażdżkę po mieście, gdy temperatura spadła. Podczas powrotu, na ostatnich kilometrach rozpadało się. Niemocno, więc dojechałem do domu w miarę suchy. Zaczęło poważniej padać parę chwil później.

Wybrałem się do ogrodu botanicznego. Liczyłem na hortensje. W rzeczy samej były, ale nie tak ładne, jak w deszczowej Irlandii. Potem podkręciłem się po mieście i odwiedziłem parę sklepów, bo lista zakupów podczas wyprawy mocno się wydłużyła. Wieczorem zrobiło się przyjemniej. Kompletnie zapomniałem, że to kraj patologii i alkoholizmu, bo było mnóstwo szkła na drogach.

Poznań zaskoczył miłym chłodem. Do tego wiało, ale to wiatr jak z Islandii. Nawet na poznańskich ulicach chciał mnie dopaść. Na szczęście nie miałem daleko. Pozostało mi suszenie po deszczowej końcówce wyprawy. Rower pewnie uziemię na czas wymiany szprych, czyszczenia napędu, smarowania sztycy i odpowietrzania hamulców, bo nie wydają się w pełni sprawne.

Opóźniony lot, potem transport do hotelu i poszedłem spać w środku nocy. Rano złożyłem rower i ruszyłem z myślą o przejażdżce po Wrocławiu, ale gdzieś mi ten czas uciekł, więc pospieszyłem prosto na pociąg. I tak było nieznośnie gorąco. Będę tęsknił za islandzkim latem. Dziwnie było widzieć tylko polskie tablice rejestracyjne. A drogi dla rowerów, choć nieliczne, są jednak równiejsze na Islandii.

Padało przez noc. Na chwilę przestało, gdy się pakowałem, ale zaczęło mżyć i spakowałem mokry namiot. Dużo ubrań też nie wyschło, ale po ostatnim praniu miałem zapas suchych, więc nie było najgorzej. Byle je dowieźć do domu.
Pogoda była podobna do wczorajszej – mżawka i mgła. Wiatr trochę słabszy, ale w twarz wiał tylko parę kilometrów. Ruch bardzo mały i spokojny.
Odwiedziłem podobny zestaw atrakcji, co 10 lat temu. Niekorzystna aura ograniczyła ich liczbę. Nic się nie zmieniły. Pojechałem na ostatnie zakupy, coś zjeść i skierowałem się na lotnisko.
Mój karton na rower znikł. Pojawiło się ogłoszenie, że władze lotniska usuwają rzeczy pozostawione w kontenerze dla rowerzystów. Na szczęście spotkani tam Kanadyjczycy, którzy przylecieli nieco wcześniej, zaoferowali mi pomoc i oddali swój karton. Rower pasował idealnie. Nawet wcisnąłem tam namiot. Planu awaryjnego, jakim była plandeka do owinięcia roweru, nie musiałem wdrażać.
Koniec wyprawy. Pokonałem 2,7 tys. km. Po mokrych doświadczeniach ze Szkocji i Irlandii te wakacje były dużo przyjemniejsze pod względem pogodowym. Tym razem to wiatr był największym przeciwnikiem. Przez 10 lat Islandia mocno się zmieniła. Z najbezpieczniejszego kraju stała się najgroźniejszym jaki odwiedziłem. Zarówno Islandczycy, jak i spotkani rowerzyści potwierdzają, jak niebezpieczni są kierowcy. Nikt z tym nic nie robi, bo liczy się zysk z turystyki. Za kolejne 10 lat już tu nie wrócę. Zarówno z powodu ryzyka uszczerbku na zdrowiu, bo rosnąca popularność tego kraju będzie przyciągać jeszcze więcej frustratów, jak i z przyczyny prozaicznej – objechałem większość dróg. Dużo atrakcji jest do siebie podobnych, a świat jest pełen pięknych i bezpieczniejszych do odwiedzenia miejsc.
Rower przetrwał podróż. Pękły tylko 4 szprychy, z czego dwie wymieniłem w drodze. Opona, którą założyłem przed wyprawą, straciła cały bieżnik. Złapałem tylko jednego kapcia. Skończył mi się wosk do łańcucha w połowie podróży i musiałem wrócić do smaru, co skutkowało trzeszczącym łańcuchem. Wosk okazuje się być tym lepszym rozwiązaniem. Denerwowało skrzypienie, które pochodziło z amortyzowanej sztycy i jeszcze jednego, nieznanego źródła. Na liście strat są też: ochraniacz na kask na deszczowe dni, który prawdopodobnie został porwany przez wiatr, laczek porwany przez silny nurt rzeki podczas przeprawy przez rzekę oraz worek na wodę, który przeciekał z powodu pęknięcia, aczkolwiek nie przydał się, ponieważ nocowałem wyłącznie na kempingach.

Mżyło od rana. Wstałem późno. W kole kapeć. Kolejna godzina na zabawę z tą wstrętną oponą. Przeoczyłem wczoraj drugą dziurę, bo to był snejk. Najwidoczniej miałem za mało powietrza, gdy wjechałem na tamtą kamienistą drogę.
Wybiło południe, gdy ruszyłem. Nadal mżyło, do tego wiało – najpierw boczny, potem w twarz. Nie jechało się dobrze. Do tego droga była ruchliwa, oczywiście trafili się śmiecie próbujący mnie zabić. To nie jest normalny kraj.
Za kolejnym miastem ruch zmniejszył się. Nawet czasem przestawało padać. Potem pojawiła się mgła, czasem też mżyło. Tam o dziwo wszyscy poruszali się przepisowo. Rozpoznałem krajobrazy sprzed dziesięciu lat.
Dotarłem do miasteczka Grindavík, które w 2023 roku zostało ewakuowane i na rok stało się miastem-widmo. Do dzisiaj życie tylko częściowo wróciło do normy. Usypali wały, aby ochronić resztę miasta, choć zagrożenie jest nieustanne, a groźba ewakuacji aktualna. Minąłem wiele punktów widokowych, ale znikoma widoczność uniemożliwiała dojrzenie czegokolwiek. Znalazłem się na kempingu. Przestało padać, więc miałem okazję odrobinę przeschnąć.

Było pochmurno z przelotnymi mżawkami. Ruch na drodze był duży. Zgodnie z planem uciekłem na boczną drogę. O kilka aut za dużo, ale bez tragedii. Za to widoki były malownicze. Wijąca się droga pośród gór. Były nawet wąskie odcinki z miejscami do mijania, jak w Szkocji. Mżawka nasiliła się, ale po mokrych ulicach mogłem stwierdzić, że mogło być gorzej.
W połowie wycieczki wyjrzało słońce i podpiekało na podjazdach. Muszki też dzisiaj atakowały jak wściekłe. Szybko to się skończyło, bo dotarłem do głównej drogi. Bardzo duży ruch. Prawdopodobnie wracający z weekendu mieszkańcy Reykjavika. To chyba ostatnia taka podczas tej wyprawy. Dobrze, że było pobocze, bo niektórzy śmiecie trzymali się prawej krawędzi podczas wyprzedzania.
Selfoss przywitał mnie mżawką. Strasznie zakorkowane miasto. Nie dziwię się, że budują obwodnicę, chociaż tym mordercom potrzebne są autostrady. Z kolei do Eyrarbakki jechałem po drodze dla pieszych i rowerów. Jednak da się stworzyć infrastrukturę. No, tylko końcówka zmieniła się w szuter z dużą liczbą luźnych kamieni. Niepierwsza taka droga, ale złapałem pierwszego kapcia. Miałem niedaleko do celu, więc co chwila pompowałem koło i jechałem kilkaset metrów.
Pierwotnie chciałem zatrzymać się w Selfossie, ale pomyślałem, że w szczycie sezonu nie jest to najwygodniejsze rozwiązanie. Kemping w miasteczku Eyrarbakki był bardzo dobrym wyjściem. Bardzo spokojny, mało ludzi. Trochę wiało, ale były wały ziemne wokół obiektu. Mogłem w spokoju zająć się łataniem dziurawej dętki. Zajęło mi to godzinę i ułamałem łyżkę do opon.

Rosa i świeżo skoszona trawa na kempingu to bardzo słabe połączenie. Zaczęło kropić, więc poszedłem na śniadanie do pobliskiej kawiarni. Potem przeszedłem się ponownie wśród gejzerów i ruszyłem dalej, jak się później zorientowałem, nadal po własnym śladzie sprzed lat.
O dziwo dzisiaj nikt nie próbował mnie zabić. Mimo to znalazłem pustą drogę gruntową, która była w lepszym stanie niż większość dróg krajowych. Pewnie dlatego, że biegła niemal donikąd, ale nie takie problemy się rozwiązywało.
Pojawiło się parę bardzo przelotnych opadów, chociaż słaba przejrzystość powietrza zapowiadała coś grubszego. Słońce też próbowało się przecisnąć przez chmury, ale nie udało mu się.
Dotarłem do Parku Narodowego Þingvellir. Położony nad największym jeziorem Islandii, obejmuje miejsce zgromadzenia najstarszego na świecie parlamentu Althing. Zrobiłem sobie krótki spacer i pojechałem na kemping. Dzisiaj islandzkie muszki nie dawały spokoju. Pierwszy raz od dawna umyłem się w lodowatej wodzie, bo ludzie nie używali oszczędnie ciepłej.