Andrzej na rowerze

Spodziewałem się jakichś chmur, ale niebo było gołe. Większość drogi z kolei biegła pod słońce. Cienia jak na lekarstwo. Nie był to dobry dzień.
Długo jechałem po bocznych drogach wzdłuż Raby i Mszanki. Potem po drodze wojewódzkiej. Myślałem o wybraniu szlaku, który wiódł przez góry, ale ruch okazał się bardzo mały. Zjazd znajomy, tylko bez deszczu. Na kolejnej drodze tłoczno, jednak tam wjechałem na Velo Dunajec. Tak dotarłem do dzisiejszego noclegu.

Miałem chodzić po górach. Nie wyszło, ale powstał plan alternatywny. Ruszyłem do Krakowa. Trafił mi się piekielnie gorący wagon, jeszcze niezmodernizowany. W Krakowie było słonecznie. Przespacerowałem się po turystycznych miejscach i ruszyłem na południe. Strasznie dużo aut. Wszędzie wywieszone banery sprzeciwiające się budowie drogi ekspresowej, która odciążyłaby ruch w tych wioskach. Najwidoczniej lubią hałas i spaliny.
Jechałem po znanych mi drogach. Pozmieniały się trochę. Pojawiły się chmury, więc zrobiło się chłodniej. Tylko podjazdy wydawały się dłuższe. Zaczęło zmierzchać i o dziwo zrobiło się cieplej. Końcówka po całkiem pustych drogach.

Było pochmurno i trochę wiało za oknem, ale nie było tak źle, gdy wyszedłem. Pojechałem do Ogrodu Botanicznego UAM. Potem wybrałem znane i nieznane drogi, objeżdżając północną część Poznania. W międzyczasie wyjrzało słońce. Odwiedziłem jeszcze tłoczne centrum i wróciłem do domu.

Najpierw sprawunki, potem jazda przed siebie. Było pochmurno i słonecznie. Za to wichru nie dało się znieść. W drodze do domu trochę pokropiło, ale ulewa przyszła dużo później.

Wyszedłem wcześniej załatwić coś na mieście. Potem powłóczyłem się tu i tam, trafiając na parę zmian.

Wypadało się, ulice trochę przeschły, więc wyszedłem na chwilę. Temperatura przyjemna, nie było duszno. Pojechałem standardowo do centrum i zahaczyłem o Śródkę, na której dawno nie byłem.

Liczyłem, że w Poznaniu będzie chłodniej, ale jednak nie. Wyszedłem na wieczorną przejażdżkę po mieście. Dopiero po zmroku zrobiło się przyjemnie.

Było parę chmur, ale słońce górowało na niebie. Pojechałem do Poleskiego Parku Narodowego. Dostałem się do ścieżki „Dąb Dominik”. Nadszarpnięta zębem czasu, jednak jeszcze nie utraciła swojego uroku. Nie było dużo ludzi. Jezioro Moszne wyschło. Jeszcze nie widziałem tak niskiego stanu wód w tym parku.
Po spacerze postanowiłem ponownie odwiedzić ścieżkę „Czahary”. Słońce nie było zbyt wysoko, więc spotkane jaszczurki mogłem policzyć na palcach jednej ręki. Poza nimi jeszcze słyszałem żurawie, ale nie mogłem żadnego dostrzec. Dopiero później pojawiły się na niebie dziesiątki kluczących osobników oraz niewielkie grupy latające tu i tam.

Wyszedłem wcześniej i pojechałem na krótką pętlę, która się wydłużyła nieco bardziej. Trafiłem na kilka witaczy dożynkowych, potem spotykałem nawet po kilka w każdej wiosce.

Wyszedłem trochę późno. Chciałem złapać parę ujęć w świetle zachodzącego słońca, ale to uciekło. Dzień robi się coraz krótszy. Wokół unosił się smród palonych śmieci.