Andrzej na rowerze

Liczyłem, że w Poznaniu będzie chłodniej, ale jednak nie. Wyszedłem na wieczorną przejażdżkę po mieście. Dopiero po zmroku zrobiło się przyjemnie.

Było parę chmur, ale słońce górowało na niebie. Pojechałem do Poleskiego Parku Narodowego. Dostałem się do ścieżki „Dąb Dominik”. Nadszarpnięta zębem czasu, jednak jeszcze nie utraciła swojego uroku. Nie było dużo ludzi. Jezioro Moszne wyschło. Jeszcze nie widziałem tak niskiego stanu wód w tym parku.
Po spacerze postanowiłem ponownie odwiedzić ścieżkę „Czahary”. Słońce nie było zbyt wysoko, więc spotkane jaszczurki mogłem policzyć na palcach jednej ręki. Poza nimi jeszcze słyszałem żurawie, ale nie mogłem żadnego dostrzec. Dopiero później pojawiły się na niebie dziesiątki kluczących osobników oraz niewielkie grupy latające tu i tam.

Wyszedłem wcześniej i pojechałem na krótką pętlę, która się wydłużyła nieco bardziej. Trafiłem na kilka witaczy dożynkowych, potem spotykałem nawet po kilka w każdej wiosce.

Wyszedłem trochę późno. Chciałem złapać parę ujęć w świetle zachodzącego słońca, ale to uciekło. Dzień robi się coraz krótszy. Wokół unosił się smród palonych śmieci.

Nie mogło zabraknąć wizyty w Poleskim Parku Narodowym. Było częściowe zachmurzenie, temperatura dużo wyższa od wczorajszej, ale wiało, więc odczuwalnie było chłodniej. Założyłem bluzę i w drogę. Jechałem standardowo przez Wierzbicę i Karczunek, bo brakowało lasów, aby się schować. Nie było tak źle.
Znalazłem się na ścieżce „Czahary”. Pojawiły się nowe zakazy jazdy na rowerze. Było dużo ludzi, a jeszcze więcej jaszczurek. Brak zaskrońców i czegokolwiek innego, włącznie z wodą. Latem zawsze najmniej mi się tam podobało.
Czułem niedosyt atrakcji, więc pojechałem do ścieżki „Spławy”. Zostawiłem rower na parkingu i ruszyłem do wejścia. Tam zaskoczenie, bo kompletnie przebudowali całą ścieżkę. Moim zdaniem straciła cały swój urok. Zamknęli ją rok temu i otworzyli wiosną. Stała się równie szeroka jak „Czahary”. Nawet oznakowanie szlaku pieszego jest już w dwóch kierunkach. Szkoda, że zrobili to tak nierówno, że można się potknąć. Niby udogodnienie dla osób na wózkach.
Przespacerowałem się po całym szlaku, wracam do roweru, przygotowałem wszystko, podchodzę i… nie mam klucza. Miałem go w ręku i gdzieś przepadł. Ze dwa razy przeszedłem trasę w jego poszukiwaniu, próbowałem zrobić wytrych, pytałem ludzi, by znaleźć rozwiązanie, to polecili mi lokalnego mechanika. Tego niestety nie zastałem, no, niedziela. Całe szczęście stryj mieszkał niedaleko, więc rozprawiliśmy się z problemem, choć z linki już pożytku nie będzie.
Spędziłem wieczór ze stryjostwem, ale wracać trzeba. Dobrze, że miałem oświetlenie, chociaż księżyc świecił jasno. Drogi puste, temperatura niewiele niższa niż za dnia. Wiatr ustał, więc jechało się dobrze.

Wizyta w rodzinnych stronach. W Poznaniu lało, tutaj tylko wiało. Zrobiłem krótką pętlę, przy okazji objeżdżając teren budowy obwodnicy. Wciąż nie widać końca.

Wyskoczyłem na chwilę. Na radarze sytuacja nie wyglądała źle, więc pojechałem na miasto. Miała być Cytadela, ale skróciłem do Starego Rynku. Znów zapomniałem, że w piątki są tłumy. Przed domem coś zaczęło kropić, ale rozpadało się dużo później.

Wyszedłem na chwilę, późną nocą, ale debili nie brakowało. Dużo szkła na drogach. Beznadziejne miasto.

Upał. Sylwia zaproponowała wycieczkę. Pojechaliśmy na spotkanie z Rafałem i we trójkę ruszyliśmy na południe. Wjechaliśmy na ścieżkę nad Wartą. Było sporo piachu, trochę korzeni, bujnej roślinności. Cień drzew chronił od skwaru, który panował. Temperatura od 40 °C w słońcu do nawet 32 °C w lasach.
Na najbliższym moście przekroczyliśmy Wartę, zatrzymaliśmy się na odrobinę ochłody i reszta trasy prowadziła drugim brzegiem rzeki. Wróciłem zakurzony. Jest zbyt sucho.

Miałem dzisiaj wolne za jutrzejsze święto, ale nie byłem chętny do smażenia się, więc wziąłem się za remont gravela. Jeszcze odpowietrzyć hamulce i będzie znów gotowy do wypraw.
Wyszedłem wieczorem. Pojechałem w stronę Puszczy Zielonki, ale przed zmierzchem daleko nie dojechałbym, więc tylko okrążyłem Jezioro Swarzędzkie. W drodze powrotnej jeszcze kupiłem trytytki, bo poprzednie gdzieś się zapodziały, a lusterko na kasku poluzowało się i wymagało wymiany tego „zaawansowanego” mocowania.