Andrzej na rowerze

Dziś było mniej chmur, ale temperatura dała się lubić. Ruszyłem do Jędrzejowa. Droga wzdłuż ekspresówki mało mnie interesowała. Pojechałem przez wioski. Pagórki nadal się nie kończyły.
W Jędrzejowie odwiedziłem stację Świętokrzyskiej Kolejki Dojazdowej. Niestety wyruszyła w coniedzielną trasę. Nie miałem też szczęścia spotkać ją w jej drodze powrotnej. A mogłem, bo na mapie wypatrzyłem szlak rowerowy wzdłuż połowy trasy kolejki. Stara ścieżka wysypana szutrem, wciąż równa, choć wiła się na lewo i prawo jedynego toru. Szkoda, że kończyła się ślepą drogą.
Wpadłem na trochę paskudnych piachów, odwiedziłem Chęciny i Kielce. Dalej pojechałem drogą dla rowerów, która doprowadziła mnie do rozebranej linii wąskotorowej. Przejechałem się odcinkiem, potem drogami leśnymi, a niektóre były całkiem dobrej jakości. Niestety końcówka okazała się tragiczna. Rozjechana przez leśników, tonęła w bagnistej brei. Próbowałem jechać po tych drogach, potem po starych, zarośniętych. Błądziłem bardzo, ale w końcu wydostałem się. Wszystko miałem ulepione błotem, gorzej niż na Islandii. Na szczęście nie zostało daleko do celu.

Było pochmurno i trochę wiało za oknem, ale nie było tak źle, gdy wyszedłem. Pojechałem do Ogrodu Botanicznego UAM. Potem wybrałem znane i nieznane drogi, objeżdżając północną część Poznania. W międzyczasie wyjrzało słońce. Odwiedziłem jeszcze tłoczne centrum i wróciłem do domu.

Było parę chmur, ale słońce górowało na niebie. Pojechałem do Poleskiego Parku Narodowego. Dostałem się do ścieżki „Dąb Dominik”. Nadszarpnięta zębem czasu, jednak jeszcze nie utraciła swojego uroku. Nie było dużo ludzi. Jezioro Moszne wyschło. Jeszcze nie widziałem tak niskiego stanu wód w tym parku.
Po spacerze postanowiłem ponownie odwiedzić ścieżkę „Czahary”. Słońce nie było zbyt wysoko, więc spotkane jaszczurki mogłem policzyć na palcach jednej ręki. Poza nimi jeszcze słyszałem żurawie, ale nie mogłem żadnego dostrzec. Dopiero później pojawiły się na niebie dziesiątki kluczących osobników oraz niewielkie grupy latające tu i tam.

Nie mogło zabraknąć wizyty w Poleskim Parku Narodowym. Było częściowe zachmurzenie, temperatura dużo wyższa od wczorajszej, ale wiało, więc odczuwalnie było chłodniej. Założyłem bluzę i w drogę. Jechałem standardowo przez Wierzbicę i Karczunek, bo brakowało lasów, aby się schować. Nie było tak źle.
Znalazłem się na ścieżce „Czahary”. Pojawiły się nowe zakazy jazdy na rowerze. Było dużo ludzi, a jeszcze więcej jaszczurek. Brak zaskrońców i czegokolwiek innego, włącznie z wodą. Latem zawsze najmniej mi się tam podobało.
Czułem niedosyt atrakcji, więc pojechałem do ścieżki „Spławy”. Zostawiłem rower na parkingu i ruszyłem do wejścia. Tam zaskoczenie, bo kompletnie przebudowali całą ścieżkę. Moim zdaniem straciła cały swój urok. Zamknęli ją rok temu i otworzyli wiosną. Stała się równie szeroka jak „Czahary”. Nawet oznakowanie szlaku pieszego jest już w dwóch kierunkach. Szkoda, że zrobili to tak nierówno, że można się potknąć. Niby udogodnienie dla osób na wózkach.
Przespacerowałem się po całym szlaku, wracam do roweru, przygotowałem wszystko, podchodzę i… nie mam klucza. Miałem go w ręku i gdzieś przepadł. Ze dwa razy przeszedłem trasę w jego poszukiwaniu, próbowałem zrobić wytrych, pytałem ludzi, by znaleźć rozwiązanie, to polecili mi lokalnego mechanika. Tego niestety nie zastałem, no, niedziela. Całe szczęście stryj mieszkał niedaleko, więc rozprawiliśmy się z problemem, choć z linki już pożytku nie będzie.
Spędziłem wieczór ze stryjostwem, ale wracać trzeba. Dobrze, że miałem oświetlenie, chociaż księżyc świecił jasno. Drogi puste, temperatura niewiele niższa niż za dnia. Wiatr ustał, więc jechało się dobrze.

Upał. Sylwia zaproponowała wycieczkę. Pojechaliśmy na spotkanie z Rafałem i we trójkę ruszyliśmy na południe. Wjechaliśmy na ścieżkę nad Wartą. Było sporo piachu, trochę korzeni, bujnej roślinności. Cień drzew chronił od skwaru, który panował. Temperatura od 40 °C w słońcu do nawet 32 °C w lasach.
Na najbliższym moście przekroczyliśmy Wartę, zatrzymaliśmy się na odrobinę ochłody i reszta trasy prowadziła drugim brzegiem rzeki. Wróciłem zakurzony. Jest zbyt sucho.

Pojechałem na Kiekrz. Dużo ludzi na plażach. Potem wjechałem na szlak przez zachodni klin zieleni. Przyjemnie się jechało w cieniu. Szkoda, że tak szybko się skończyło. Pokręciłem się po mieście i tyle.

Zostałem obudzony wcześniej niż zwykle. Poranek był słoneczny, ale rześki. Ruszyłem na Żegrze po Anię, która bierze udział w tytułowym wyzwaniu. Pojechaliśmy po jednej z tras. Było dużo terenu. Wieloma drogami i ścieżkami jechałem po raz pierwszy. Po wczorajszych opadach zostało sporo kałuż. Trafiły się też ścieżki obrosłe pokrzywami. Zahaczyliśmy o nową kładkę na Warcie w Czerwonaku. Jechaliśmy przez nieznane mi krzaki na Szachtach. Rozdzieliliśmy się na Dębinie, bo robiło się późno, a ja już i tak miałem stówkę na liczniku.

Rosa i świeżo skoszona trawa na kempingu to bardzo słabe połączenie. Zaczęło kropić, więc poszedłem na śniadanie do pobliskiej kawiarni. Potem przeszedłem się ponownie wśród gejzerów i ruszyłem dalej, jak się później zorientowałem, nadal po własnym śladzie sprzed lat.
O dziwo dzisiaj nikt nie próbował mnie zabić. Mimo to znalazłem pustą drogę gruntową, która była w lepszym stanie niż większość dróg krajowych. Pewnie dlatego, że biegła niemal donikąd, ale nie takie problemy się rozwiązywało.
Pojawiło się parę bardzo przelotnych opadów, chociaż słaba przejrzystość powietrza zapowiadała coś grubszego. Słońce też próbowało się przecisnąć przez chmury, ale nie udało mu się.
Dotarłem do Parku Narodowego Þingvellir. Położony nad największym jeziorem Islandii, obejmuje miejsce zgromadzenia najstarszego na świecie parlamentu Althing. Zrobiłem sobie krótki spacer i pojechałem na kemping. Dzisiaj islandzkie muszki nie dawały spokoju. Pierwszy raz od dawna umyłem się w lodowatej wodzie, bo ludzie nie używali oszczędnie ciepłej.

W nocy musiało padać, bo namiot był mokry. Mżyło, gdy ruszałem, ale szybko przestało. Potem chmury się rozeszły i słońce zaczęło podpiekać. Wiatr bardzo słaby.
Kontynuowałem jazdę po krajowej jedynce. Jazda na czołówkę nie ma końca. Dzisiaj śmieć jeszcze pokazał środkowego palca, gdy uciekałem do rowu. Bezpieczeństwo w tym kraju sięga dna. Nawet Islandczycy, z którymi rozmawiałem są tym zaniepokojeni.
Uciekłem na boczne drogi. Nadal niebezpieczne, ale chociaż ruch mocno zmalał. Postanowiłem odwiedzić dwie atrakcje po latach. Po drodze zjadłem skyr z mlekomatu. Zobaczyłem lisa polarnego w letniej szacie. Wpadłem na niewygodne szutry, parę podjazdów i znalazłem się pod wodospadem Gullfoss. Pojawiły się ostrzeżenia o kieszonkowcach. Połaziłem tu i tam, porobiłem zdjęcia i ruszyłem dalej.
Dotarłem na kemping. Ten miał takie udziwnienie, że blok prysznicowy zamykali po godz. 21. Umyłem się i poszedłem się trochę napocić, żeby zobaczyć gejzery w różnych punktach widokowych. W tych stronach są muszki znane mi ze Szkocji. Mniejsze od meszki, ale kąsają boleśnie.

Choć obudziło mnie słońce, to nie udało mu się dosuszyć przemoczonych ubrań. Rozważałem jazdę do wraku samolotu, którego nie dane mi było wczoraj zobaczyć, ale poczytałem opinie i stał się na tyle popularny, że musiałbym liczyć się z tłumami, a w dodatku przez ostatnie lata padł ofiarą wandali. Do tego słoneczna aura psuła klimat. Kompletnie z tego pomysłu zrezygnowałem.
Ruch na krajowej jedynce był dzisiaj głównie w kierunku wschodnim, czyli przeciwnym do mojego. W tym rejonie jednak pielgrzymki aut są tak duże, że jeździli w kolumnach po kilkadziesiąt aut, ale zdawałoby się, że po kilkaset. Skąd na tak małej wysepce tyle tego?
Zgodnie z moimi przewidywaniami kierunek wiatru zmienił się i miałem pod wiatr. W dodatku wiało mocno. Parę razy uciekłem na boczne drogi, które wydłużały jazdę. Nie wspominając o tym, że są one szutrowe, a że nikt o nie nie dba, to wygód próżno było szukać.
Naszły chmury i zrobiło się przyjemnie chłodno. Nawet wiatr osłabł. Odwiedziłem ponownie wodospad Seljalandsfoss, już bez moczenia się pod nim i pojechałem do przegapionej wczoraj atrakcji. Wspomniany wcześniej samolot DC-3 na plaży Sólheimasandur nie był jedynym wrakiem. Inny DC-3 został uszkodzony w 1969 i sprowadzony w obecne miejsce (jego historia jest dostępna na stronie farmy). Mimo dużo łatwiejszego dojazdu nie zastałem tam nikogo. Obfotografowałem go i ruszyłem dalej.
Przejechałem kawałek dawnego przebiegu krajowej jedynki. Miałem jeszcze pokrążyć po bocznych drogach, ale ciemne niebo nie wróżyło niczego dobrego. W dodatku okolice są pełne pastwisk, więc przy pogorszonej przejrzystości powietrza nie zobaczyłbym wiele. Pojechałem prosto przed siebie. Dotarłem na kemping i zrobiłem pranie, żeby dosuszyć mokre ubrania. Pojawiło się kilka przelotnych opadów, gdy rozbiłem namiot.