Trwa ładowanie…
Trwa ładowanie…

Widzisz podstawowy wygląd strony. Wystąpił problem z serwerem plików. Napisz do mnie, gdyby problem występował zbyt długo.

Andrzej na rowerze

Wpisy archiwalne w kategorii

setki i więcej

Dystans całkowity:63027.25 km (w terenie 5663.99 km; 8.99%)
Czas w ruchu:3278:51
Średnia prędkość:18.99 km/h
Maksymalna prędkość:72.10 km/h
Suma podjazdów:425918 m
Maks. tętno maksymalne:150 (76 %)
Maks. tętno średnie:160 (81 %)
Suma kalorii:175271 kcal
Liczba aktywności:477
Średnio na aktywność:132.13 km i 6h 57m
Więcej statystyk

Dolinami na północ

  101.78  05:35
Kolejny słoneczny dzień. Nie było jakoś chłodno. Jechałem wzdłuż Bieszczadzkiej Kolejki Leśnej. Droga wiodła po brodach. Te w Polsce są wygodniejsze niż na Islandii, bo dno wyłożone jest betonowymi płytami. Potem trochę ponarzekałem na brak cienia, aż dotarłem do dolin. Trafiły mi się spokojne drogi. Było kilka odcinków po drogach głównych, ale ruch był zbyt duży, aby po nich kontynuować. W spokoju dotarłem do zadymionego miasta. Wiatr dzisiaj pchał, ale wieczorem zdecydowanie go brakowało.
Kategoria góry i dużo podjazdów, kraje / Polska, Polska / podkarpackie, rowery / Kross, setki i więcej, terenowe, wyprawy / Bieszczady 2026, z sakwami

Pod Bieszczadami

  105.61  06:21
Nadal było słonecznie. Poranek był cieplejszy niż wczoraj. Pewnie za sprawą niewyczuwalnego wiatru.
Znalezienie noclegu na dzisiaj okazało się problemem. Nic w górach nie zostało, a dalej tylko miejsca w nienormalnych cenach. Musiałem zmienić plany. Pojechałem kawałek w kierunku Bieszczad, by zobaczyć panoramę. Potem znalazłem się na drodze wzdłuż Sanu, którą znałem z pierwszej wizyty w tych górach, a następnie wjechałem na drogę z jeszcze innej wycieczki. Leśne szlaki były różnej jakości, ale szprychy to przetrwały. Ze zwierząt spotkałem tylko wiewiórkę.
Ostatnim punktem programu był Leśny Szlak Rowerowy „Fereczata”. Biegł starymi asfaltami. Widok na połoniny przebijał się między drzewami, ale brakowało platformy widokowej, żeby mieć obraz na całość. Nie wiem, czy mnie któryś niedźwiedź usłyszał, ale zdarłem sobie gardło na informowaniu o mojej obecności. Zjechałem do Cisnej na zakupy, ubrałem się cieplej (spadło do 7 °C) i w mroku pojechałem wzdłuż linii kolejowej do wioski, w której była awaria internetu. Zasięgu komórkowego też nie było.

Kategoria góry i dużo podjazdów, kraje / Polska, po zmroku i nocne, Polska / podkarpackie, rowery / Kross, setki i więcej, terenowe, wyprawy / Bieszczady 2026, z sakwami

Puszcza Solska

  100.30  05:15
Było nadal słonecznie i wietrznie. Pokonałem ostatnie pagórki w Krasnobrodzkim Parku Krajobrazowym i dotarłem do lasów w Parku Krajobrazowym Puszczy Solskiej. Jechałem po szlaku, po przyjemnej drodze, choć miała o parę dołów za dużo. Słońce ładnie oświetlało leśne runo.
Potem było dużo słońca, a mało cienia. Znów wjechałem do lasu i ponownie trafiłem na plagę grzybiarzy. Gdyby nie to, jazda po leśnych asfaltach byłaby przyjemna.
Przejechałem przez jeszcze jeden las, a reszta drogi wiodła wśród bezkresnych pól uprawnych.

Kategoria kraje / Polska, Polska / lubelskie, Polska / podkarpackie, rowery / Kross, setki i więcej, terenowe, wyprawy / Bieszczady 2026, z sakwami

Krasnobród

  114.66  06:25
Chodziła za mną wizyta w Bieszczadach. Prognoza pogody wyglądała optymistycznie. Było słonecznie, chociaż po paru kilometrach poczułem, że wieje w twarz. Nawigacja prowadziła mnie po drogach wojewódzkich, więc starałem się szukać alternatyw. Pagórkowaty teren był najbardziej odczuwalny na obszarze Działów Grabowieckich. Tam też, w Skierbieszowskim Parku Krajobrazowym, zboczyłem na polne drogi. Te w lasach wiodły nierzadko przez wąwozy lessowe. Męczące, choć malownicze tereny.
Dotarłem do Zamościa. Paskudny układ dróg dla kaskaderów. Bliżej centrum było odrobinę lepiej. Przespacerowałem się tylko chwilę po Starym Mieście, a potem ruszyłem na gminobranie. Znów wpadłem na pagórki. Potem nastał wieczór, temperatura spadła i znalazłem się w Krasnobrodzie. Moja ostatnia wizyta tam była jeszcze w szkole. Doliny były pełne smogu. Odkryłem też, że skrzypienie w rowerze w trakcie jazdy dochodzi ze sterów.

Kategoria góry i dużo podjazdów, kraje / Polska, Polska / lubelskie, rowery / Kross, setki i więcej, terenowe, z sakwami, wyprawy / Bieszczady 2026

Przez bagno leśników

  112.90  06:53
Dziś było mniej chmur, ale temperatura dała się lubić. Ruszyłem do Jędrzejowa. Droga wzdłuż ekspresówki mało mnie interesowała. Pojechałem przez wioski. Pagórki nadal się nie kończyły.
W Jędrzejowie odwiedziłem stację Świętokrzyskiej Kolejki Dojazdowej. Niestety wyruszyła w coniedzielną trasę. Nie miałem też szczęścia spotkać ją w jej drodze powrotnej. A mogłem, bo na mapie wypatrzyłem szlak rowerowy wzdłuż połowy trasy kolejki. Stara ścieżka wysypana szutrem, wciąż równa, choć wiła się na lewo i prawo jedynego toru. Szkoda, że kończyła się ślepą drogą.
Wpadłem na trochę paskudnych piachów, odwiedziłem Chęciny i Kielce. Dalej pojechałem drogą dla rowerów, która doprowadziła mnie do rozebranej linii wąskotorowej. Przejechałem się odcinkiem, potem drogami leśnymi, a niektóre były całkiem dobrej jakości. Niestety końcówka okazała się tragiczna. Rozjechana przez leśników, tonęła w bagnistej brei. Próbowałem jechać po tych drogach, potem po starych, zarośniętych. Błądziłem bardzo, ale w końcu wydostałem się. Wszystko miałem ulepione błotem, gorzej niż na Islandii. Na szczęście nie zostało daleko do celu.

Kategoria góry i dużo podjazdów, kraje / Polska, po dawnej linii kolejowej, Polska / świętokrzyskie, rowery / Kross, terenowe, wyprawy / Pieniny 2026, z sakwami, setki i więcej

Komornicka 100

  112.79  07:25
Zostałem obudzony wcześniej niż zwykle. Poranek był słoneczny, ale rześki. Ruszyłem na Żegrze po Anię, która bierze udział w tytułowym wyzwaniu. Pojechaliśmy po jednej z tras. Było dużo terenu. Wieloma drogami i ścieżkami jechałem po raz pierwszy. Po wczorajszych opadach zostało sporo kałuż. Trafiły się też ścieżki obrosłe pokrzywami. Zahaczyliśmy o nową kładkę na Warcie w Czerwonaku. Jechaliśmy przez nieznane mi krzaki na Szachtach. Rozdzieliliśmy się na Dębinie, bo robiło się późno, a ja już i tak miałem stówkę na liczniku.
Kategoria kraje / Polska, Polska / wielkopolskie, Puszcza Zielonka, rowery / Kross, setki i więcej, terenowe, ze znajomymi

Gullfoss – Geysir

  109.73  05:57
W nocy musiało padać, bo namiot był mokry. Mżyło, gdy ruszałem, ale szybko przestało. Potem chmury się rozeszły i słońce zaczęło podpiekać. Wiatr bardzo słaby.
Kontynuowałem jazdę po krajowej jedynce. Jazda na czołówkę nie ma końca. Dzisiaj śmieć jeszcze pokazał środkowego palca, gdy uciekałem do rowu. Bezpieczeństwo w tym kraju sięga dna. Nawet Islandczycy, z którymi rozmawiałem są tym zaniepokojeni.
Uciekłem na boczne drogi. Nadal niebezpieczne, ale chociaż ruch mocno zmalał. Postanowiłem odwiedzić dwie atrakcje po latach. Po drodze zjadłem skyr z mlekomatu. Zobaczyłem lisa polarnego w letniej szacie. Wpadłem na niewygodne szutry, parę podjazdów i znalazłem się pod wodospadem Gullfoss. Pojawiły się ostrzeżenia o kieszonkowcach. Połaziłem tu i tam, porobiłem zdjęcia i ruszyłem dalej.
Dotarłem na kemping. Ten miał takie udziwnienie, że blok prysznicowy zamykali po godz. 21. Umyłem się i poszedłem się trochę napocić, żeby zobaczyć gejzery w różnych punktach widokowych. W tych stronach są muszki znane mi ze Szkocji. Mniejsze od meszki, ale kąsają boleśnie.
Kategoria góry i dużo podjazdów, kraje / Islandia, pod namiotem, rowery / Kross, setki i więcej, terenowe, wyprawy / Islandia 2026, z sakwami, za granicą

Nudniejsza Islandia

  119.53  07:41
Trochę popadało, gdy jadłem śniadanie w socjalnym namiocie, więc spakowałem mój namiot lekko mokrym. Liczyłem na słońce i widoki, ale było bardziej pochmurno niż wczoraj. Ruszyłem w dalszą drogę.
Na terenie rezerwatu Friðland að Fjallabaki droga była pełna piachu, tarki lub obu utrudnień jednocześnie. Przynajmniej ruch samochodowy był niemal wyłącznie w przeciwną stronę. Dopiero za granicą rezerwatu droga zrobiła się taka, jak ją zapamiętałem: ubita, nierówna ziemia z mnóstwem wystających z niej kamieni. Źle się jechało. Widoki też były takie sobie. Nie tylko dlatego, że poprzedniego dnia widziałem niesamowite góry, ale też z powodu księżycowego krajobrazu. Na horyzoncie było tylko parę kolorowych szczytów. Islandzki interior jest bardzo nudny. Bardzo się cieszę, że zdecydowałem się pokonać wczoraj drogę F208, bo była to najpiękniejsza droga na Islandii.
Dotarłem do asfaltu. Szprychy były całe, chociaż sakwy raz po raz podrzucało na tamtych nierównościach. Dolina przede mną nie była atrakcyjna. Chmury skrywały parę widoków. Wiatr wiał boczny lub w plecy. No, dość nudna to była droga.
Chciałem zatrzymać się na pobliskim kempingu, ale połowę trasy przejechałem z siatką na owady na głowie, a im niżej, tym było więcej nieznośnych muszek. Nie wyobrażałem sobie walczyć z nimi w namiocie. Kolejny kemping był nieco ponad 40 km dalej. Ruszyłem.
Jazda w dół i z wiatrem nie trwała długo, bo zaczęło wiać w twarz. Zaczęło tak mocno, że rozważałem powrót. Jechałem jednak. Kilometr po kilometrze. Na horyzoncie pojawił się opad, który okazał się mżawką i widocznie słabł. Zastałem trochę mokrych dróg. Były też konie. Dużo koni.
Dotarłem na kemping. Recepcja zamknięta, ale mieli restaurację, więc się rozgrzałem. Kemping był otoczony szumiącymi od wiatru drzewami. Nie było muszek. Jak przyjemnie jest rozbić namiot na trawie.
Kategoria kraje / Islandia, pod namiotem, rowery / Kross, setki i więcej, terenowe, wyprawy / Islandia 2026, z sakwami, za granicą

Poproszę górę lodu

  114.98  07:11
Słońce obudziło mnie przed godz. 7, więc dzisiaj ruszyłem bardzo wcześnie. Cieszył mnie brak wiatru, ale po paru kilometrach powoli zaczął być odczuwalny. Ruch na drodze nr 1 w kierunku północnym był znikomy, ale na południe wzmógł się. Większość kierowała się do jednej z największych atrakcji Islandii.
Wiatr miał dzisiaj rolę pierwszoplanową. Na otwartych przestrzeniach wzmagał się tak strasznie, że nie było widać końca jazdy. Czasem słabł blisko gór, aby powrócić za zakrętem. W końcu, na drodze pod lodowcem, wiatr zaczął zmieniać się. Najpierw był boczny, ale potem wiało w plecy. Co za odmiana.
Dotarłem do turystycznej atrakcji, czyli Jökulsárlón, jeziora polodowcowego wypełnionego górami lodowymi. Mnóstwo ludzi, łodzie wypełnione turystami opływały fragmenty lodowca. Był przypływ, więc żaden lód nie próbował wydostać się do oceanu, jak to było 10 lat temu. Połaziłem tu i tam, zrobiłem setki zdjęć, a potem ruszyłem dalej.
Zaczepiłem o jeszcze dwa lodowce i wtedy wróciło zło – wiatr zmienił kierunek. Oznaczało to kolejne kilometry żmudnej walki o jazdę do przodu, ale też uważanie, by nie zostać rozjechanym. Ruch w obu kierunkach wyrównał się i niestety te kolumny na kilkanaście aut musiały wyprzedzać również mnie.
Długo męczyłem się, aż za ostatnią górą wiatr osłabł i pozwolił dostać się na kemping. Zatłoczony, ale to już wysoki sezon i raczej nie mam co liczyć na spokój. Musiałbym rozbić się na dziko, ale za dużo z tym zachodu.
Kategoria za granicą, z sakwami, wyprawy / Islandia 2026, terenowe, setki i więcej, rowery / Kross, pod namiotem, kraje / Islandia

Zostałem serwisantem

  102.60  06:25
Niebo spowijała warstwa chmur na tyle gruba, że nie było widać gór po drugiej stronie fiordu. Gdy ruszyłem, zaczęło się wypogadzać, ale szybko pojawiła się mgła, która zamieniła się w deszcz. Czasem zwodnie ustawał, ale potem wracał.
Znalazłem się w Akureyri, jednym z trzech miast na Islandii mających serwis rowerowy. Nie było serwisanta zajmującego się szprychami, ale dogadaliśmy się, że sam to zrobię z użyciem ich narzędzi. Dwa problemy: śruba w piaście nie chciała puścić. Trochę się z nią naszarpałem, mimo że przed wyjazdem nasmarowałem gwint. Drugi problem zauważyłem w porę – klejona śruba bagażnika prawie wykręciła się. Był też problem z odkręceniem tarczy hamulcowej, więc mi z tym pomogli. Reszta poszła bez problemów. Te dwie szprychy musiałem mocno naprężyć, aby wycentrować koło, więc to ta obręcz może być tandetna.
Szprychy mają drogie, bo policzyli 1000 koron za sztukę (30 zł). Za zabawę w serwisanta też sobie doliczyli 6000 koron. Rozbój, ale to ostatni serwis, z którego dane mi było skorzystać na wyspie.
Jechałem dalej na prostym kole. Miałem dylemat. Tunel był niedostępny dla rowerów. Do wyboru pozostały długi podjazd lub o 20 km dłuższy dystans wzdłuż rzeki. Suma podjazdów wychodziła podobna. Zdecydowało jednak natężenie ruchu i ruszyłem drogą dłuższą. I tak znów zaczęło padać. Gdy dotarłem do rzeki, droga okazała się terenowa. Na tyle, że całe spodnie miałem obryzgane błotem. Nie mówiąc o rowerze czy sakwach. Przynajmniej ruch był znikomy. Dopiero na ostatnich kilometrach przestało padać.
Na kemping dotarłem po 21. Dość biedny, bo nie mieli kuchni, a prysznic był na monety. Te same, od których Islandczycy odchodzą. Przynajmniej była ciepła woda w umywalce, więc sobie poradziłem.
Kategoria góry i dużo podjazdów, kraje / Islandia, pod namiotem, rowery / Kross, setki i więcej, terenowe, wyprawy / Islandia 2026, z sakwami, za granicą

Kategorie

Archiwum

Moje rowery