Andrzej na rowerze

Chwila oddechu. Pojechałem do Ogrodu Botanicznego UAM, bo nie byłem tam od maja. Dużo kwiatów przekwitło, kolejne rozkwitły. Liczyłem na hortensje, ale zauważona rok temu jeszcze nie zakwitła. Było dużo zieleni. Zbliżają się upały. Wylatuję już w weekend, znów na północ, więc trochę odetchnę. Wymieniłem tylną oponę, bo stara miała defekt i podskakiwałem na równych drogach.

Kolejny dzień załatwiania spraw na mieście. Odebrałem plandekę od kaletnika. Jeszcze o niej wspomnę w dzienniku wyprawowym. Były straszne korki. Wieczorem zrobiło się przyjemniej.

Krótkie przejazdy.

W ciągu dnia było gorąco, ale wiało. Wyskoczyłem na chwilę, żeby zobaczyć Ogród Botaniczny UAM. Dużo kwiatów przekwitło lub przekwitało. Chyba za rzadko tam bywam.

Wyszedłem na chwilę przed wieczorem. Przejechałem się do centrum i z powrotem. Robi się coraz cieplej.

Rafał z Sylwią jechali do Wielkopolskiego Parku Narodowego, aby przejechać się kładkami. Dołączyłem do nich. Niebo spowiły chmury i chwilę nawet pokropiło, więc skróciliśmy dystans. Ostatecznie wróciliśmy przed deszczem.

Trochę dzisiaj popadało. Wyjrzało słońce, więc ruszyłem do Ogrodu Botanicznego UAM. Przez ostatni tydzień wisteria rozkwitła jeszcze mocniej. Złotokap jeszcze potrzebuje tygodnia, bo jest nadal mało żółty. Przespacerowałem się tu i tam, a potem wróciłem prosto do domu, bo na horyzoncie pojawiła się chmura. Prysznic nie był jednak długi.

Dzisiaj mniej padało. Wyszedłem na krótką przejażdżkę po mieście. Ulice zdążyły wyschnąć. Jutro może z tym być trudniej.

W końcu mam własną amortyzowaną sztycę. Zamontowałem ją. Wymieniłem też łańcuch, bo stary za mocno się wyciągnął. Przełożyłem również błotniki ze starego gravela – szersze, więc zrobiło się luźniej na tylnym kole.
Miałem wyjść wcześniej na przejażdżkę, ale się zasiedziałem. I dobrze, bo lunęło. Potem nawet wyjrzało słońce, więc odczekałem trochę i ruszyłem. Jeszcze można było trafić na kałuże. Przejechałem się tam i z powrotem po Poznaniu. Myślałem, że ustawiłem sprężynę zbyt mocno, ale nawet bujało na nierównościach. Szkoda, że dostęp do regulacji wymaga wyciągnięcia sztycy.

Ruszyłem na południe. Zahaczyłem o Szachty, ale było zbyt tłumnie. Wjechałem do Wielkopolskiego Parku Narodowego na szlak wzdłuż Warty. Przy mostkach pojawiły się ich imiona: Krzyśko, Grześko i Przemko. Wzięły się one od inicjatorów i twórców szlaku. Powrót przez Szreniawę. Strasznie się kurzyło.