Na terenie rezerwatu Friðland að Fjallabaki droga była pełna piachu, tarki lub obu utrudnień jednocześnie. Przynajmniej ruch samochodowy był niemal wyłącznie w przeciwną stronę. Dopiero za granicą rezerwatu droga zrobiła się taka, jak ją zapamiętałem: ubita, nierówna ziemia z mnóstwem wystających z niej kamieni. Źle się jechało. Widoki też były takie sobie. Nie tylko dlatego, że poprzedniego dnia widziałem niesamowite góry, ale też z powodu księżycowego krajobrazu. Na horyzoncie było tylko parę kolorowych szczytów. Islandzki interior jest bardzo nudny. Bardzo się cieszę, że zdecydowałem się pokonać wczoraj drogę F208, bo była to najpiękniejsza droga na Islandii.
Dotarłem do asfaltu. Szprychy były całe, chociaż sakwy raz po raz podrzucało na tamtych nierównościach. Dolina przede mną nie była atrakcyjna. Chmury skrywały parę widoków. Wiatr wiał boczny lub w plecy. No, dość nudna to była droga.
Chciałem zatrzymać się na pobliskim kempingu, ale połowę trasy przejechałem z siatką na owady na głowie, a im niżej, tym było więcej nieznośnych muszek. Nie wyobrażałem sobie walczyć z nimi w namiocie. Kolejny kemping był nieco ponad 40 km dalej. Ruszyłem.
Jazda w dół i z wiatrem nie trwała długo, bo zaczęło wiać w twarz. Zaczęło tak mocno, że rozważałem powrót. Jechałem jednak. Kilometr po kilometrze. Na horyzoncie pojawił się opad, który okazał się mżawką i widocznie słabł. Zastałem trochę mokrych dróg. Były też konie. Dużo koni.
Dotarłem na kemping. Recepcja zamknięta, ale mieli restaurację, więc się rozgrzałem. Kemping był otoczony szumiącymi od wiatru drzewami. Nie było muszek. Jak przyjemnie jest rozbić namiot na trawie.
