Andrzej na rowerze

Pojechałem odebrać rower. W drodze powrotnej zahaczyłem o centrum i drzewa wiśniowe na Marcelinie. Wiosna się rozkręca.

Na dzisiaj miałem zaplanowany obowiązkowy serwis gwarancyjny. Chciałem też dokręcić do tysiąca kilometrów na tym rowerze, więc pojechałem dłuższą drogą i wyszło nieco więcej. Zahaczyłem również o Stary Rynek, żeby zrobić choć jedno zdjęcie.

Przejechałem się po mieście w poszukiwaniu kwiatów. Krokusy rosną coraz liczniej, głównie w miejscach z zeszłego roku.

Wyskoczyłem na chwilę, żeby przejechać się ze znajomymi, ale minęliśmy się, więc wyszła jazda tu i tam. Ostatecznie przejechałem się z Sylwią. Potem jeszcze skoczyłem na szybkie miasto, żeby zrobić jakieś zdjęcia. Wiatr dzisiaj odbierał energię.

Wyszedłem z aparatem i odwiedziłem Sołacz oraz Cytadelę w poszukiwaniu wiosny. Zahaczyłem również o Stare Miasto.

Podsunięto mi pomysł zmiany oleju do łańcucha na wosk. Wybrałem emulsję woskową, której nośnik odparowuje, zostawiając wosk na ogniwach. Producent sugerował odczekanie kwadransa, a po nocy łańcuch nadal był mokry. Dopiero dwa dni później efekt końcowy był widoczny. Łańcuch nie hałasował. Jeszcze nie wiem, jak często będzie wymagał smarowania. Minusem jest nieodporność na wilgoć, więc podczas wypraw będę musiał przechodzić na zwykły olej.
Wyszedłem wcześniej, żeby złapać trochę słońca w kwiecistych kadrach. Przejechałem się na Cytadelę i Sołacz. Liczyłem też na krokusy w Parku Jana Pawła II, ale już w zeszłym roku widziałem ich niewiele. Ciekawe, kiedy i gdzie pojawią się nowe nasadzenia.

Powietrze było dzisiaj bardziej znośne. Przejechałem się standardowo do centrum i z powrotem.

Przejechałem się wieczorem, ale nie zorientowałem się przed wyjściem, że pojawił się smog. Na drodze dla kaskaderów w centrum jeszcze złapałem kapcia na krawężniku. Na Wartostradzie było chłodno.

Trochę późno wyszedłem, bo słońca niewiele dało się dojrzeć. Ruszyłem na Sołacz, żeby zobaczyć krokusy. Potem przejechałem się wokół Rusałki i wróciłem do domu zanim się ściemniło.

Dzisiaj wybrałem się do Wielkopolskiego Parku Narodowego. Błota było dużo mniej niż w zachodnim klinie zieleni. Piach też był bardziej zwarty niż zwykle. Pokonałem szlak wzdłuż Warty. Spotkałem bardzo mało ludzi, jak na tak ciepłą niedzielę. Potem dostałem się do Stęszewa, aby odwiedzić zachodnią część parku. Tam drogi były tragiczne – dziury, sypki piach, błoto. Za to sporo ptaków przesiadywało na polach i akwenach. Nie zauważyłem jednak żadnych kwiatów. To była intensywna przejażdżka.