Andrzej na rowerze

Temperatura na minusie. Wyszedłem przed zachodem i przejechałem się do centrum Poznania. Akurat podświetlili ratusz. Ulice paskudne. Na drogach dla rowerów dużo błota zmieszanego z solanką. Na chodnikach biało i ślisko.

Przez noc spadła odrobina śniegu. Gdy wychodziłem też zaczęło padać. Na ulicach osiedlowych był lód, a na nim leżał śnieg. Z kolei ulice główne były czarne i spływały solanką. Pojechałem na Szachty, żeby zrobić kilka białych zdjęć. Rozważałem wizytę w centrum, ale nie podobały mi się drogi i wolałem ograniczyć kontakt napędu z solą. Do tego wciąż paskudnie wiało.

Rano coś popadało, bo było mokro. Temperatura lekko na plusie. Gdyby tylko nie ten straszny wiatr. Wyszedłem przejechać się chwilę po mieście. Dużo szkła i śmieci na drogach.
Sezon czternasty wypadł dość słabo w porównaniu do poprzednich lat. Złamany obojczyk był gwoździem do trumny. Przejechałem niewiele ponad 10 tys. km, co plasuje miniony rok na drugim miejscu od końca pod względem rocznego dystansu od początku moich rowerowych przygód. Nie zrealizowałem też tylu wycieczek, ile chciałem. Większość z nich skupiała się wokół Poznania. Odbyłem za to kilka wypraw. Przejechałem szlak wzdłuż polskiego wybrzeża, objechałem połowę Irlandii, a jesień spędziłem w górach. Z mikrowypraw udało mi się zrealizować tylko jedną – po Trasie Pojezierzy Zachodnich. Z innych wycieczek warto wspomnieć Park Narodowy „Ujście Warty”, magnolie w Arboretum Kórnickim, wiosenne ścieżki na Polesiu, Ogród Botaniczny UAM, do którego zacząłem częściej zaglądać, wrzosowiska w Okonku i pod Kłominem, zimową wizytę na Polesiu.
Większych planów na ten rok nie mam. Chodzi za mną kilka pomysłów. Wliczając w to nowy rower wyprawowy. Na Fujim przejechałem ledwo połowę dystansu Treka, ale liczba części do wymiany jest na tyle duża, że nowy rower może mieć więcej sensu. Obym tym razem miał więcej szczęścia.

Krótkie przejazdy.

Wróciłem do Poznania. Przed zachodem słońca zauważyłem śnieg prószący za oknem. Szkoda, że nie wyszedłem wcześniej na rower, bo pewnie byłyby ciekawe zdjęcia z przeraźliwym słońcem i śnieżycą. Wyszedłem nieco później. Większość dróg została odśnieżona, ale nie Wartostrada. Tam śniegu spadło nie tylko więcej niż na południu miasta, ale kleił się do roweru, że wyglądałem jak bałwan. Reszta ulic była mokra, posypana piachem i solą. Było mi szkoda napędu, więc nie jeździłem długo.

Dziś pierwszy dzień zimy. Było chłodniej niż się spodziewałem, dlatego skróciłem wycieczkę. Ukryłem się we wschodnim klinie zieleni. Pod koniec i tak zmarzłem w palce, chociaż miałem rękawice narciarskie.

Skończyło padać koło południa. Ulice były wciąż mokre, gdy wychodziłem. Przejechałem się w polecone miejsca za światełkami, potem jeszcze przedświąteczne zakupy i do domu.

Dzisiaj wyszedłem później. Pojechałem jakoś tak, że okrążyłem centrum. Zostało 200 km do celu.

Wyskoczyłem na rower dużo wcześniej, gdy jeszcze słońce wisiało nad horyzontem. Korki absurdalne, ale to dlatego, że rzadko je widzę. Pojechałem do centrum zrobić standardowe zdjęcia. Potem jeszcze pokręciłem się po zmierzchu tu i tam, i wróciłem do domu.

Było jeszcze chłodniej niż wczoraj. Wyszedłem późnym wieczorem. Znów bez planu i tylko po centrum. Ruch nieduży, ale śmierdzący. Pod koniec jazdy na termometrze było nawet na minusie.